„Dr Humor”

Usługi

Różne

Dodatkowe

Kontakt

Moją dewizą są słowa dwa: „rzeczowość” i „wesołość” nocą i za dnia! „Dr HUMOR” Przedsiębiorstwo Usługowe Turystyczno-Rozrywkowe Właściciel: mgr Franciszek Krzysiak (m.in.: nauczyciel wf, socjolog, politolog, b. oficer) Represjonowany w Gdyni w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej (obecnie Akademia MW). W 1979 r. mimo wygrania konkursu na stanowisko starszego asystenta w Zakładzie Filozofii Katedry Nauk Społecznych WSMW w Gdyni zmuszono mnie do pracy jako starszy instruktor propagandy i agitacji, której nienawidziłem. Mój przełożony oświadczył mi, że albo będę pracował na tym stanowisku, albo mnie wykończy. Po krótkim czasie rozkazał wysłać mnie na oddział psychiatryczny, aby usunąć mnie z wojska. Nigdy nie chorowałem i nie leczyłem się u psychiatry. Komisja lekarska 2-krotnie niesłusznie orzekła „neurastenię”, a za 3 razem 24.XII.1980 dopisała jeszcze „psychopatię histeroidaną”, co pozwalało już 4.02.1981 roku, w wieku 40, lat usunąć mnie z zawodowej służby wojskowej. Do tego czasu konsekwentnie domagałem się etatu wykładowcy, krytykowałem brak demokracji, zakłamanie partyjne, wnioskowałem odkłamanie historii Polski, wyjaśnienie mordu Katyńskiego, popierałem ruch Sierpnia-80 na naradach w uczelni, publikowałem swoje artykuły i wiersze w biuletynach Solidarności. Choć nigdy nie leczyłem się psychiatrycznie, to jeszcze przez 13 lat wzywano mnie na komisję lekarską w latach: 1985, 1988, 1990, 1993 przepisując wciąż orzeczenie z 24.XII.1980 roku. W okresie od 19.01. do 20.02.2009 roku przebywałem na Oddziale Dziennym Kliniki Chorób Psychicznych i Zaburzeń Nerwicowych Szpitala Akademii Medycznej Gdańsku celem weryfikacji wcześniej postawionych diagnoz. W trakcie badań nie stwierdzono istnienia chorób z wcześniej postawionych rozpoznań. Ja nie splamiłem munduru oficera-Polaka, wprost przeciwnie piórem i słowem walczyłem o wolną Polskę wtedy, kiedy zabraniano mówić o tym i represjonowano za to! Swoją działalnością zagrzewałem innych do tej walki! Ale dzięki zdrajcy Narodu Polskiego gen Jaruzelskiemu i jego bandzie, za moje poglądy i działalność zostałem wyrzucony z wojska przy pomocy fałszywego orzeczenia mnie przez Wojskową Rejonową Komisję Lekarską człowiekiem psychicznie nieuleczalnie chorym tzn.: „neurastenikiem pitiatycznym” i „psychopatą histeroidalnym”! Nic zatem dziwnego, że wśród moich pasji oprócz badania historii Gdańska i jego zabytków jest problematyka społeczno-polityczna, której w moich wierszach poświęcił tak dużo serca i miejsca. SERDECZNIE ZAPRASZAM DO ZAPOZNANIA SIĘ Z MOJĄ NAJNOWSZĄ KSIĄŻKĄ Gdańsk 2009 © 2009 Franciszek Krzysiak Druk: Wydawnictwo DJ Drukarnia 80-371 Gdańsk, ul. Jagielońska 2/4, tel./fax 058 7188659 www.dj.tgw.com.pl dj@tgw.com.pl LIRYKA Dedykuję tym, którzy marzą skrycie. by innym i sobie upiększyć życie! LEŚNY KONCERT Do koncertowej wchodzimy sali Po rozpostartym dywanie z traw Gdzie wyrośnięte łodygi malin Kształt posiadają teatru ław. Wysokie świerki wprost jak panowie W swych garniturach wyjściowych są Korony chylą jak gdyby głowy W przyjaciół wchodząc rozmowny krąg. Liściaste drzewa, szczególnie brzozy W balowych sukniach z brokatem łez Natury dzieło, cud wymarzony Wachlarzem liści roznoszą szept. Odpukał dzięcioł już trzeci dzwonek Na sali cisza, zielony mrok. Na wstępie kilka słów rzekł skowronek Opisał barwnie koncertu tło. Reflektor słońca przykryła chmura Po bębnach stukał wirtuoz deszcz Subtelnym głosem: „to uwertura” Powiedział do mnie mój sąsiad jeż. Za chwilę słyszę płaczące trele Ich melancholią nabrzmiały głos. Sam już odgadłem to wiolonczele Lecz wtem solówkę rozpoczął kos. I taki nastrój wprowadził w sali Że śpiewać pragnął z nim każdy widz! Do rytmu wszyscy się kołysali Z radości żółknął malutki rydz. Następnie tkliwie zanucił słowik Przyrodzie pieśnią oddawał cześć. Miłosne hymny w tej były mowie Bez przeszkód sala pojęła treść. Oklasków burza wnet się zerwała, Pioruny biły żelazem w dłoń Z szacunkiem wstała aż z ławek sala By przed artystą pochylić skroń. I gdzie byś spojrzał czy w lewo, w prawo, Czy na balkony, czy w przód, czy w tył Gałęzie biły szalone brawo A las euforią nieziemską żył. Wspaniały koncert mówiono wokół. Wyjrzało słońce zza czarnych chmur, Łzy szczęścia miały róże w oku A wiatr odleciał na szczyty gór. Szczęśliwi wszyscy widownia cała Pajęcza nawet zerwana nić A potem przerwa zapanowała, By nowi goście też mogli przyjść. (Byłem w 1976 r. na ćwiczeniach wojskowych w lasach bydgoskich. Przesieka leśna była tak ładnie trawą porośnięta, że wyglądała jak dywan. Po jej bokach kępami rosnące maliny koloru jasnobrązowego podobne były do ław. Brzózki, płonące zielenią wyglądały majestatycznie. Ich gałęzie pod wpływem lekkiego wiatru poruszały się jak wachlarze w dłoniach dam. Zwilżone liście kroplami deszczu mieniły się jak brokatowe stroje pań na dobroczynnym balu wyższych sfer, szepczące sobie do ucha ploteczki nieopodal stojących gentelmenów w garniturach iglastych. Spędzone godziny w tym lesie bogatym w ptactwo, aż zmuszały, aby to uwiecznić! Zacząłem pisać i wtedy rozpoczęła szalona burza…) Siedzę jeden (To przekład mego wierszyka, który najpierw napisałem po rosyjsku w 1976 r. „Сижу один” str 113) Siedzę jeden. Siedzę samotnie, Lecz myśli moje Są zawsze z Tobą! Tobie dam Moje serce, A Ty swoje Otwórz dla mnie! Wiatr Ty i ja Już pierwsze liście spadają z drzew. Już wiatr buszuje, swawolnie wieje, A ja mu serca ślę mego śpiew Bo on rozpala we mnie nadzieję. Że jutro będzie piękniejszy dzień, Że maj na stałe we mnie zagości! Dlatego dzisiaj już cieszę się, Otwieram serce Tobie na oścież, Bo moim majem to jesteś Ty! Masz w ustach słońce, a w sercu wiosnę I choć wyciska mnie wiatr i łzy, Bez przerwy serce me jest radosne! Więc harcuj wietrze! – jak chcesz to wiej! Wierz mi, że lubię gdy jesteś ze mną, Bo mnie wprowadzasz w miłosną sień, Gdzie kwiaty uczuć nigdy nie więdną! Leśny spacer W gęstwinie lasu, wśród małych drzew Wąziutka ścieżka prosiła nas By idąc, wsłuchać się w ptaków śpiew I jednocześnie podziwiać las. Balsamem ciszy łagodząc krok Patrzyłem wokół na mech, na chrust, A Twój namiętny, kochany wzrok Rzekł, bym się napił nektaru ust. Splątani szczęściem, dotykiem ciał Przystanęliśmy wśród leśnych fal Jam rzekł, choć Amor coś od nas chciał Posłuchaj Skarbie las koncert gra… Spotkanie z zającami Pamiętasz przy torach na łące Dwa śliczne dość duże zające, Gdy szliśmy z powrotem do domu? Dreptały cichutko, powoli Rwąc trawkę, zaznając swawoli, Nie niszcząc niczego, nikomu. Wtem w górę swój wzrok na nas wzniosły Śmiem orzec, że trochę zazdrosny I stały tak w ciszy w milczeniu. Tuliłaś do mojej się twarzy, A one chcąc nas nie urazić Zajęły się swym pożywieniem. Słyszałem cichutki szept trawy Służącej szarakom za strawę Mówiła o dziwo: „Smacznego! Nie bójcie się to zakochani W ich sercach jest miłość bez granic Nie zrobią Wam wierzcie nic złego!” I znowu spojrzały zające, Nas usta paliły gorące, Świat płonął miłością, zielenią. Już szliśmy, a małe szaraki Łepkami dawały nam znaki Jak gdyby chcąc rzec: „Do widzenia!” Telepatia miłości Chciałbym zliczyć w sumie czas ten Te godziny i te dnie, W których jestem z Tobą razem, Choć tu nie ma przecież Cię! W którym widzę, dokąd idziesz, O czym marzysz, o czym śnisz? Skąd mam tyle takich widzeń? Nasza miłość mówi mi! Twoje usta czuję czasem!… Wiem gdzie jesteś w każdy dzień! Znam szczegółów Skarbie masę, Bo najdroższa kocham Cię!... Powitanie w Słubicach Lubię popatrzeć na fotografię Na której Skarbie jesteśmy razem. Smutek przełamać wtedy potrafię Dzięki podróży w kraj wspomnień, marzeń… Widzę jak biegniesz, dłonie wyciągasz… Drżę byś się czasem nie przewróciła. Wzmaga się we mnie miłosna żądza Prawie szaleję ze szczęścia Miła. Krótki odcinek zdaje się długi, Chociaż biegniemy sobie naprzeciw! Słońce na Ciebie rzuca swe smugi, A Ty Aniele na skrzydłach lecisz, Nie po betonie, ale przez łąkę… Biegniesz wśród kwiatów chabrów i maków, Róża Cię wita schylonym pąkiem, Hymn powitalny śpiewa chór ptaków. Radość dostrzegam ust Twych i oczu Szał mej tęsknoty rozpala serce! Myślą– na widok - ustam Twe poczuł Czule uchwycił najdroższe ręce. Jeszcze krok jeden i słodkouste Splotły rękoma nasze dwa ciała. W siebie wtopieni miłości bóstwem, Łaska Olimpu na nas spływała. Ja to przeżywam codziennie jeszcze, Słyszę serc bicie, namiętny stukot, Czuję ust naszych niebiańskie kleszcze Śpiewam bez przerwy: „Besa me mucho!” Nawet przyroda nas zrozumiała Pokłon oddając ciszą w tej chwili, Gdy w nas płonęły serca jak szkarłat, Gdyśmy rozkosze jedli i pili. Proszę Aniele znowu przybiegnij! Chwyć mnie jak wtedy w swoje ramiona! Tam na chodniku kroczek od jezdni… Przybądź me szczęście ma upragniona! Oddam Ci usta! oddam Ci myśli! Oddam Ci serce! Oddam Ci siebie! Jeśli nie możesz, choć mi się przyśnij, Wiedz, że żyć z Tobą pragnę jak w niebie! Tyś… Tyś mą wiarą, Tyś nadzieją, Tyś radością, Tyś miłością mą! Czym by było Moje życie Bez miłości Twej I bez wiary w Ciebie? O Tobie marzę Za Tobą tęsknię I moje życie Dla Ciebie mam! Bez Twej miłości I bez Ciebie Po prostu byłbym Jedynie zerem. Znalazłem (Oryginał: „Gefunden” - Johann Wolfgang von Goethe) Raz szedłem lasem Bez celu wprost, Nie planowałem, By szukać coś. Wtem w cieniu drzewa Dostrzegłem kwiat, Co piękniej świecił Niż niebo gwiazd Chciałem go zerwać, On do mnie rzekł, Czy chcesz bym zwiędnął I po to rwiesz? Więc wykopałem, Swą dłonią kwiat, By nim upiększyć Przed domem sad. Już puścił pędy I rośnie zdrów, Tak pięknie kwitnie, Że brak mi słów. Siedzieli i pili przy stole (Oryginał: „Sie saßen und tranken” - Heinrich Heine) Siedzieli i pili przy stole Miłości nie szczędząc słów, Panowie bywalcy dworu I panie podobne do bóstw. „W marzeniach jest miłość przepiękna”, Tak starszy pan radca rzekł. Radczyni z ironią się śmiejąc: „Waćpanie co mówisz! No też…” Kanonik też usta otworzył „W miłości gwałtowność jest zła, Bo może zaszkodzić zdrowiu!” A na to panienka: „a jak?” Hrabina stwierdziła króciutko, Że „miłość to pasja i cud” I wzięła kieliszek z wódką, By zgasić swój smutek i ból. Tam było też wolne krzesełko I tam skarbie ty winnaś być, Bo Ty byś to mogła najpiękniej O Twojej miłości rzec im. Ciemne szczyty (Oryginał: Dunkle Giebel - Joseph von Eichendorff) Ciemne szczyty, okna wielkie, Wierze patrzą z głębi mgieł, Ołowiane widma – rzeźby Stoją strzegąc domów sen. Księżyc nie wie już, czy marzy… I z wrażenia prawie zbladł, Patrząc na zaczarowany Skamieniały baśni świat. I w cudownej samotności Tan niebiański wieczny stróż Nad dachami wzrokiem wodzi Zasłuchany w morza szum. Jak przed laty strażnik w wieży Wyśpiewuje starą pieśń: „Niech żeglarzy pan Bóg strzeże W każdą noc i każdy dzień”. (Joseph von Eichendorff (1788 – 1857) wielki syn niemieckiego romantyzmu, mieszkał w Gdańsku w latach 1821 – 1824 i przyjaźnił się z  Schönem (Nadprezydent Prus Zachodnich) i biskupem warmińskim) Słońce Jedni się na wszystko żalą I choć słońce nawet świeci Idąc go nie widzą wcale. Są też drudzy tacy, którzy Ledwie wiążą koniec z końcem, Ale choć się niebo chmurzy Widzą zawsze tylko słońce. Bawmy się Dopóki będę jeszcze żyć To będę marzyć, będę śnić Omijać będę wrogi los Posłucham jak zaśpiewa kos, Kanarek, słowik, cały las I będę rozweselał was. Opowiem wam: jak płynie jacht I jakich się nie lubi wacht, Co znaczy takie słowo „das” I jak smakuje ruski „kwas” Wiem, - chcecie by omówić „sex” Lecz tutaj siedzi parę beks Co mogą to zrozumieć źle I inni będą szarpać mnie, Że młodzież gorszę wobec was Oczernią potem razem nas Więc lepiej bawmy razem się Ja was zabawię, a wy mnie. Czym? Czym jest człowiek bez człowieka, Czym zwycięstwo bez porażek, Czym jest światło bez ciemności, Dzień bez nocy, czerń bez bieli? Czym jest lato bez jesieni, Lub bez wiosny mroźna zima? Czym jest zdrowie bez choroby, Albo radość bez boleści... Czym uśmiechy bez chwil płaczu, Czym rozrywka bez znudzenia, Odpoczynek bez zmęczenia? Czym jest wiara bez niewiary? Czym by takt był i subtelność, Gdyby chamstwo i bezczelność Też na świecie nie istniały? Czym jest piękno bez brzydoty, Czym jest rozum bez głupoty, Czym niedziela bez soboty? Czym dni głodu bez sytości, Czym jest słodycz bez krzty soli? Czym jest młodość bez starości, Czym jest miłość bez miłości. Rozmowa z Wiatrem Przynieś mi Wietrze radość jej oczu Włosy zwichrzone szumem Twych fal Przynieś jej usta, chciałbym je poczuć Chciałbym zobaczyć jak liści szal. Spełnij me prośby Wietrze mój złoty Ja o nic więcej nie proszę Cię Spełnij marzenia mojej tęsknoty Ja Ci wierszami odwdzięczę się. Lubię Lubię patrzeć na zielone drzewa Lubię słuchać w lesie jak ptak śpiewa, I jak skrzypią wielkich drzew konary I jak szumi cicho dąb prastary, I jak płynie woda gdzieś w potokach. Lubię patrzeć też gdy mkną w obłokach Małe lub potężne czarne chmury, Które gonią wiatry i wichury. Lubię patrzeć jak się dziecko śmieje. Zmierzch zapada lub jak rankiem dnieje. Lubię jak mąż pracą przemęczony Odpoczynek znajdzie koło żony. Lub jak żona chce odpocząć trochę A mąż czule „dobrze Skarbie” powie. Lubię jak ktoś, mówi komuś lubię, Lubię, bo ja lubię, choć się czubię. O mojej obecnej pracy Pracę moją bardzo lubię, Bo w niej przecież innym służę! Mówię piękne słowa, wiersze… Stare, znane, albo pierwsze, Pełne treści, różnych znaczeń, Które piszę lub tłumaczę. A, gdy czasem deszczyk pada To życzliwie opowiadam Anegdoty i kawały, By odprężyć grupę całą! Pokazuję na życzenie W świątek, piątek i w niedziele. Las, jezioro – cud natury, Albo coś z architektury! Tu Oskara, tam Neptuna, Lub ratusze, Dwór Artusa, Mury, baszty, bramy, mosty, Pomnik obok Polskiej Poczty! Tu katedrę, tam Memlinga^[1]^[1], Łodzie pomne aż Wikinga… I z bogactwa pełne sławy Żuraw, spichrze nad Motławą. Zimą, wiosną częściej latem Nasze słynne Westerplatte! Czasem zagram i zaśpiewam! Przy mnie z nudów nikt nie ziewa, Nawet Niemiec, ni Słowianin! Dziś żyjemy już bez granic! Kocham Cię Kocham Cię – te słowa dwa Sensem mego życia są! Kocham Cię pragnę mówić Ci bez przerwy, Bo dla mnie wszystkim jesteś Ty. Tyś mym rankiem i wieczorem, Moim czuciem i myśleniem, Mą radością i nadzieją I spokojem jesteś Ty. Bez Ciebie życie jest dla mnie pustką, Bo moim życiem jesteś Ty! Wiersz!? Nie wiem, czy ty o tym miła wiesz, Że nietrudno jest napisać wiersz. Jeśli człowiek nastrój dobry ma, To i coś go do pisania pcha. Adresat winien miłym być, Wtedy wije się poezji nić. A niestety, często nie jest tak. I dlatego w wierszu ciepła brak. Można zatem by napisać też, Pod formalnym względem, dobry wiersz, Czyli wszystko będzie jakby grać Lecz uczucie będzie w miejscu stać, Z wiersza będzie wionął tylko chłód, Bo tam gdzie jest serce siedzi lód. Spojrzenie w przyszłość Jeszcze dni parę Aniele mój Przeszłość wyrzucę wreszcie na złom I się zakończy udręka ból! Kielnię chwycimy, budując dom, W którym zamieszka: Miłość i My, Szczęście wykute we łzach i snach, Które w rozkoszach będziemy pić! Naprzód więc idźmy, a nigdy wspak! Hasłem niech będzie radość i czar Przeżyć wprost świętych, miłości moc, Nie spotykany na świecie dar Serca płomienie świecące w noc Niech upiększają nam każdy dzień, Choćby deszcz padał, śnieg czy grad! Moja najdroższa ja kocham Cię! Dziś już z przyszłości wiedz, jestem rad!!! Zakochany człek Wzniesiona głowa Wyraźna mowa Otwarty wzrok Sprężysty krok To cechy człeka Co już nie czeka Na szczęścia dni I tylko śni Lecz walczy o nie Gdy pada, tonie, A kiedyś był U kresu sił… Jak gdyby żmija Z bólu się zwijał I już był blisko, Aby poddać się… Lecz dostrzegł oczy I czuły uśmiech, Nadziei łut! I krzyknął nie! I znów chce kochać, I kochanym być!!! Gdy odejdzie miłość Życie bez miłości Cierpkie jest i suche. Życie bez miłości Bywa bardzo kruche. Zycie bez miłości Puste jest i głuche. Życie bez miłości Bije swym obuchem. Dzień jak „co dzień” mija, Brak w nim zawsze słońca I tak wciąż bez końca… Wreszcie zginie przyjaźń, Zacznie się niemiłe Współżycie na siłę. Jesień Minął wrzesień Już październik. Rozsypała liście jesień Po ziemi. Słońce czasem wpadnie Tak jak ktoś po ogień. Już się gniewa na nie Opuszczone morze. Szron spod trawy głowę wznosi Ślizga się po dachach Jakby gonił wiersza motyw… A wiatr hasa, Rzuca chłodem w mury Obejmuje zimnym dreszczem. W stada zgania chmury I grozi deszczem. Sam Niestety sam Zostałem tu. Odeszłaś stąd Nie mówiąc nic. Upływa czas Nadziei brak. Zamknięte drzwi. Czyjś słyszę krok, Lecz to nie ty. Choć w sercu ból Powiększa się. Ja czekam tu. Chwila marzeń Tak bym chciał, byś już była w domu... Choć tak daleko stad do Ciebie... Tak bym chciał..., kręte drogi omiń Jedź proszę prosto wciąż przed siebie! Tak bym chciał... i z radości płakał... Byś parę słów mi napisała... Ja bym je pociął na litery I z nich bym serca nam wybierał... Jesienny liść z drzewa spadł, Jak kartka z kalendarza… Co przyniósł Ci, lub co Ci skradł Miniony dzień? Czy będziesz o nim marzyć? Co da Ci jutro dzień i noc I uścisk dłoni, śmiech lub złość, Serdeczna przyjaźń, lub jej brak… Kolejny liść znowu spadł… Jesienny wiatr W zmęczonej ciszy Po szybach gwiżdże Jesienny wiatr. Raz chluśnie deszczem Raz rzuci liściem Poruszy wspomnień blask. Splecione dłonie Wykrzeszą ogień A czasem łzy. A wiatr przekora Z dziś robi wczoraj Więc warto żyć! Szkoda… Dostrzegłem idąc na śniadanie Sprzedawcę z koszem ślicznych róż. Więc myślę: „Kupię Ci Kochanie” Chwyciłem się za portfel już… Lecz przyszło wnet rozczarowanie: Niestety Ciebie nie ma tu!!! I w moich oczach zaczął marnieć Koszyczek przecież pięknych róż… Enigmatyczna okazja! Wiele w życiu można przeżyć Ale trzeba wciąż się uczyć Latem, wiosną, nawet zimą! Energicznie sport uprawiać! Na pływanie także chodzić, Turystycznie w świat wyjeżdżać Ystad, Pragę, Berlin zwiedzić! Nigdy się nie złościć, gniewać! Kochać bliskich sercem całym I do wszystkich się uśmiechać!!! Warszawska refleksja Mała, blada z zimna, wygięta w pałąk W drżących dłoniach trzyma laseczkę białą I maleńkie bardzo – blaszane wieczko… Wokół biało, śnieg jak rozlane mleko Pomalował wejścia do sklepów, klatek. „Niewidoma prosi o skromny datek”… Na cemencie siedzi, wyciąga dłonie… Mimo śniegu chodnik od ruchu płonie Śpieszą się ludziska tam i z powrotem Nikt nie sięgnął choć po malutką kwotę… Przeszło szereg ojców i wiele matek… „Niewidoma prosi o skromny datek”… Widzę nowe płaszcze, kożuchy, futra… Każdy zmierza, goni do swego jutra. Tylko ona siedzi, choć wiatr zacina… Ludzie! Stójcie! Spójrzcie! – ta starowina Ma z pewnością już siedemdziesiąt latek. „Niewidoma prosi o skromny datek”… Nowy Świat – ulica! Cóż ja wam powiem? „Przyszłość” – społeczeństwo buduje sobie! Jej „dziś” jest potrzebne! Czy mnie rozumiecie! Tę staruszkę siwą tabliczka gniecie, Trzyma ją na płaszczu z przeróżnych łatek: „Niewidoma prosi o skromny datek”… Warszawa 03.03.1976 r. JAK ŻYĆ? SENS ŻYCIA… Sapere aude (odważ się być mądrym) Horacy ABC życia - nie tylko - starszych. Aluzje dobre są i złe W tym tu napisanym ABC. Bardzo ważne dbać o zdrowie, To Ci dzisiaj każdy powie! Carpe diem^[2]^[2] nie trać czasu! Z używkami skończ lub spasuj! Dobrze pożyć długie lata Więc z naturą trza się zbratać. Eros też ma swoje prawa, Myślę, że to jasna sprawa. Florę, faunę trza podziwiać I właściwie się odżywiać. Grabki, szpadle mieć w ogrodzie, Wciąż podlewać go o wschodzie I mieć ławkę przy altanie, Parę książek do czytania. Jakieś kwiaty i warzywa By ich plony móc spożywać. Kiedy trzeba innym pomóc Może oni też pomogą. Lipy kwiaty w lipcu zbierać! Pić herbatę, pieśni śpiewać! Ładnie się uśmiechać zawsze Będzie zdrowsze serce nasze. Miłość przyjdzie i zostanie I piękniejsze jest kochanie. Nie ma smutku, są radości! Nie ma stresów, nie ma złości! Och jak piękne bywa życie! Wielu o tym marzy skrycie. Tempus fugit czas ucieka! Nie marnujmy go już teraz! Uczmy się umilać życie I to można wyśmienicie! Ważne, aby cenić wierność, Być aktywnym, a nie biernym! Zdrowo, zgodnie żyć w miłości, No i bez żadnej zazdrości! Przeżywać szczęście (Oryginał w j. niemieckim: autor: NN) Przeżywać szczęście – to wielka sztuka! Szczęściarza grać – mydlana bańka… Szczęśliwym stawać się – to praca długa, A w szczęściu trwać, to z życia bajka! Człowiek zyskuje więcej śmiejąc się z życia, niż lamentując nad nim! Seneka Zawsze radzę wszystkim podarować innym (jeśli są ekonomicznie w stanie) coś materialnego, jakiś drobiazg, ale użyteczny, a jeśli nie są w stanie, to chociaż dobre słowo, jakiś gest lub uśmiech. Uśmiechnij się! (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Uśmiech nic nie kosztuje, a czasem daje wiele! On czyni bogatszym tego, kto go otrzyma I nie zuboża tego, kto go podarował! Trwa mgnienie oka, ale jego echo może na długo pozostać! Nikt nie jest tak biedny, aby nie mógł go podarować! Nikt nie jest tak bogaty, aby go nie uszanował! On tworzy szczęście w domu, pomaga w interesach I budzi sympatię wśród bliskich i znajomych! On jest pocieszeniem w smutku, lekarstwem w bólu! Jak dobrze, że nie musi się go kupować, ani kraść, Bo on ma tylko wartość, jak się go podaruję! Dlatego uśmiechaj się jak najczęściej! Uśmiechaj się! Z uśmiechem Ci do twarzy! Dobra rada (Oryginał „Guter Rat” – Maria Radermacher) Zegar życia nigdy nie staje, Dlatego wykorzystuj swój czas! Życie jest tak piękne! Chwyć w dłonie Twoje szczęście I trzymaj je mocno, Jak najmocniej, Bo jeśli przeminie, to nigdy nie wróci… Dlatego żyj pełną piersią! Wykorzystuj swój czas! Dzisiaj jest teraz! Do jutra jest daleko! Dzisiaj… (Oryginał: „Heute” – Maria Radermacher) Dzisiaj jestem szczęśliwy! Dzisiaj jest tak pięknie! Być może jutro będę smutny, Być może jutro wszystko przeminie… Tylko dzisiaj, Tylko ta chwila jest teraźniejszością, Jest tym co się liczy! Dzisiaj będzie jutro przeszłością, Będzie tym, Czego będzie mnie brakowało… Dlatego dzisiaj, jestem szczęśliwy I dzisiaj, teraz jest tak pięknie! Być może jutro będę smutny… Być może jutro wszystko przeminie… Bardzo szanuj Twój każdy DZIEŃ (Oryginał.: „Achte Gut auf diesen Tag”, autor: NN) Wiedz, że to co minęło nie wróci! Pomyśl o tym i właśnie dlatego Bardzo szanuj Twój każdy DZIEŃ! Ponieważ on jest Twoim życiem! Cząstką całego Twego życia! W jego krótkim przemijaniu Jest sens rzeczywistości I prawda istnienia, smak pocałunków I rozkosz podniecenia, Wielkość czynu I radość tych chwil przyjemności! Wczoraj jest już tylko snem, A Jutro tylko wizją! Ale Dzisiaj pięknie spełnione Efektywną pracą i dwojga radością Czyni każde wspólne Wczoraj snem pełnym szczęścia! A każde Jutro wizją pełną nadziei! Dlatego bardzo szanuj każdy Twój DZIEŃ! Bo to jest DZIEŃ Twego ŻYCIA”! Spójrz na swoją przyszłość pozytywniej! (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Potraktuj każdy dzień jak podarunek! Nie bierz go takim, jaki on jest, Ale dotknij go cudowną różdżką Twoje fantazji! Upiększ go kolorami kwiatów, Rymami, rytmami wierszy I muzycznymi szlagierami! Każdy dzień uczyń Twoim dniem, Świątecznym dniem, Takim dniem – wydarzeniem, Którego Ty nigdy nie zapomnisz! Człowieku (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Raz, dwa, raz, dwa i tak w marszowym rytmie Ucieka nam czas i życie nasze z nim. Harowaliśmy, a dzisiaj już starsi Skrzywieni często i z włosów wytarci Aż zorientujemy się kiedyś w końcu Że powolutku się nam życie kończy I z nas zrozumie być może niewielu, Że przegapiło szereg życia celów; Że mogli mieć więcej sztuki, kultury, Radości, zdrowia, sportu i natury… Człowieku dlaczegoś się tak zasiedział Nie gnuśniej już, bądź mądry i świat zwiedzaj. Ostatnie słowo! (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Napisz mi rano miłe słowo Zanim wyjdziesz do pracy, proszę Cię, Wiesz, że się wiele może zdarzyć, Kto wie, czy znowu ujrzę Cię? Życie tak szybko wciąż ucieka! Minionych dni nie wróci nikt! To co było, to tylko echo, Często tak miłych, pięknych chwil. Powiedz coś czule na dobranoc, Kto wie czy rano zbudzisz się… Chcę zapamiętać me Kochanie Ostatnie piękne słowo Twe… Wiosna, lato, jesień, zima życia… (Oryginał: „Frühling, Sommer, Herbst, Winter” – Maria Radermacher) Pamiętam życia wiosnę Biegaliśmy tu i tam Kochając to, co piękne, radosne Przyjmując każdy wiosny dar. A potem życia lato Ocean szczęścia i zalotów Kłopotów, trosk niemało! Nie wróci ono już z powrotem. Gdy dziś nadeszła jesień To nie chcę tracić nawet miłych słów I marzę by powrócić mogły Wiosna i lato znów. A kiedy przyjdzie zima To tak by dobrze było. By w snach zobaczyć życia wiosnę Lato, jesień i pierwszą miłość. Przebieg życia. (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Mając dwudziestkę zaczyna się dojrzalej żyć I z radością w wymarzoną swoją przyszłość iść! A w trzydziestce planuje się to bardzo śmiele, Osiągnąć przy czterdziestce główne życia cele! W rozpędzie snuje się przeróżne życia wątki, Ale zapału wystarcza do pięćdziesiątki… Rozrywkę i wygodę już bardzo ceni się, A tu sześćdziesiątka po cichutku chwyta Cię! Sensowniej próbuje się wykorzystywać czas, Na wypoczynek: jezioro, spacery i las… Chwali się lampkę wina i domowy spokój, A tu siedemdziesiątka już kroczy u boku! A z osiemdziesiątką raduje się każdy człek, Gdy przyjaciele, bliscy o niego troszczę się I dla nich z dziewięćdziesiątką staje się dobrym, A po setce zdaje się, że było się mądrym… Życzę Szanownym Czytelnikom: WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO. Palacze. (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Palicie rano i wieczorem Do pracy idąc i wracając Palicie głodni najedzeni I uśmiechnięci, i zmęczeni, I chociaż lekarz Wam już powie, Że coraz gorzej z Waszym zdrowiem Palicie choć pół ćwierci… By szybciej być na łożu ŚMIERCI… Palacze (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Palicie rano i wieczorem Ze smutkiem czasem lub z humorem. Palicie głodni, najedzeni, I wypoczęci, i zmęczeni. Do pracy idąc i wracając Na szczęście licząc, w totka grając. Bo taka moda, więc palicie. A przy okazji się chwalicie. I aromatem i gatunkiem Tak jak smakosze dobrym trunkiem. Choć zabronione też palicie Zakazu jakby nie widzicie, I chociaż lekarz wam już powie, Że coraz gorzej z waszym zdrowiem To wy palicie choć pół ćwierci By szybciej być na łożu ŚMIERCI! Ja bardzo chętnie palę (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Ja bardzo chętnie palę I będę długo tak Jak Bóg da. Choć płuca w dymie toną I cieszy się Maleńki rak! Refleksja o starości (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Gdy będę stary, będę miał dużo czasu I aby życzeń moich nie zaniedbywać, To będę tak o nie dbał, jak kotek o sierść. A miast się zamknąć w muszli jak ślimak mały To będę szukać dojścia do innych ludzi I zamiast się ukrywać w mojej jaskini Z radością będę jechać naprzeciw słońcu I zamiast stale zrzędzić na swoją młodość Postaram się by wzmocnić me zmarszczki śmiechu I żeby się nie wstydzić swojego ciała, Pokażę zawsze z dumą mych przeżyć ślady, I aby nic nie krasić siwizny farbą, Wybiorę sobie kolor wiosennej róży, I aby samej ciszy drzwi nie otwierać, Zaproszę zaraz do mnie wielu przyjaciół I by nie być niestrawnym dla mych znajomych To będę pełną parą się cieszył światem, I by nie oczekiwać na przyjście śmierci Postaram się postępować, by żyć świadomie! Gdy będę już stary, to chciałbym młodym być! Zapamiętaj to siwy ojcze… (Oryginał w j. niemieckim; autor: NN) Zapamiętaj to ojcze siwy! Powiedz to też staruszce matce, Nie działajcie za szybko nigdy I nie dajcie wszystkiego dziatkom, Bo będziecie bez domu, jadła! Niepotrzebni nikomu, starzy I ból wam będzie ściskał gardło, I będziecie o chlebie marzyć! Wiedzcie to, że świat z tego słynie I w przysłowiach jest jego mądrość Prosić o chleb, to znaczy ginąć! Chleb rozdawać to świadczyć dobro! Morze i Marynarka Wojenna Piękno świata jest podobne do pływania w morzu! Obojętnie ile odpłynie się od brzegu, to przed nami, nieograniczone przestrzenie! Banderze oddaj cześć! Gdy na polski okręt wchodzisz Co Ojczyznę naszą strzegł To z szacunkiem, bracie drogi, Wpierw banderze oddaj cześć! Pomyśl, ilu marynarzy Przelewało na nim krew…! Więc choć słońce w oczy razi Ku banderze głowę wznieś! To był dom ich, tu walczyli Nadstawiając swoją pierś Byś Ty właśnie w tejże chwili, Mógł banderze oddać cześć. Pochłonęły morza wielu Wojna trwała przez lat sześć Na co czekasz, przyjacielu? Czas banderze oddać cześć! Zanim zejdziesz już z okrętu Zapamiętaj ORP – „Błyskawica”. „Orzeł”, „Sokół” I banderze oddaj cześć! Polskim marynarzom (Po promocji podporuczników marynarki w Gdyni w 1979 r.) Ojczyźnie wierni, na lądzie, morzu Nie szczędząc życia, nie szczędząc krwi Dzielnie walczyli przez całą wojnę Bo wroga trzeba do skutku bić. Bandera polska na morzach świata W bój „całą naprzód” z faszyzmem szła I choć po wojnie mijają lata Swych synów zawsze pamięta kraj. „Grom”, „Błyskawica”,„Gryf”,„Wicher”, „Burza”, „Generał Haller”, „Wilk”, „Orzeł”, „Dzik” „Sęp”, „Garland”, „Mazur” to nasza duma Niech nie zapomni z nas o tym nikt. Dziś marynarski włożyłeś mundur, Więc go z należytym honorem noś I ucz się walczyć o Polski jutro, O pokojowy Ojczyzny los! Zapamiętaj to na zawsze! Owiani skrzydlatym marzeniem, Stoicie wpatrzeni w swą przyszłość. Wam latem jest słońce jesieni, Bo pobrać nagrodę Wam przyszło. Za lata porażek i zwycięstw, Godziny nad książką spędzone, Niejeden egzamin, serc bicie… Dziś tego etapu jest koniec! Promocja nastąpi za chwilę… Już szabla dotyka Twe ramię Patrz, ludzi przybyło aż tyle! Spójrz w serce Ojczyźnie i Mamie, Jak cieszy się, szczerze łzy roni, A Bałtyk aż skacze falami! To morze, gdy trzeba masz bronić Wszystkimi swoimi siłami! Dziś sznur już złocisty założysz, Dystynkcje i kordzik, i czapkę. Zazdroszczą cywile Ci młodzi, Jak bardzo, to myślę – Ty sam wiesz. Gdy pójdziesz do trapu, na baczność Wachtowy powita Cię świstem I wszyscy się z lądu popatrzą Jak idziesz – Ty – młody oficer, Marynarz, obrońca Bałtyku! Jak Ci co dawali wzór morski Na „Orle”, „Mazurze”, i „Dziku” Lub szli poprzez Tobruk do Polski. A teraz posłuchaj mężczyzno! - Dziś przy nas wyrzekłeś te słowa: „Ślubuję Ci wierność Ojczyzno!” - Tej świętej przysięgi dochowaj! Skłócone morze Skłócone morze Spienioną gębą Rozrzuca fale Raz w górę, w dół. Okręty tną je Lemieszem dziobów, A te jak w zmowie Wracają znów, Podstępnie pną się I krzyczą, wrzeszczą, I giną w stepie Bezkresu wód. Niektóre jeszcze Znów się odrodzą, Na ring wstępując, Lecz cóż to da, Gdy z tyłu drugie Kark im przekręcą I same zginą Jak ludzki los Alarm na Komodorze (Z 45-dniowego rejsu do Danii, Szwecji w 1975 r. – płynęło nas czterech) Pamiętam miałem wtedy wachtę Dwudziesta trzecia była prawie Zmęczony spać już trochę chciałem, Wiatr zdrowo gwizdał w nasze żagle. Koledzy się już położyli Chrapali jeszcze dosyć cicho Poczułem jednak w pewnej chwili, Że ono by mnie też uśpiło. Przemyłem twarz raz jeden drugi Wypompowałem z zęzy wodę Wiatr świstał swoje woogi – boogi Jak by chciał życie mnie osłodzić. Wtem widzę coś jak błysk rakiety I patrzę czy mnie wzrok nie myli Czerwony kolor jej niestety Kurs süd – west^[3]^[3], chyba siedem mili. Natychmiast alarm ogłosiłem. Koledzy ze snu się zerwali, Choć Staszek spytał mnie – Co śniłeś? To wszyscy rozkaz wykonali. Jak zawsze pierwszy był kapitan Kurs na rakiety kazał trzymać Już Staszek nie miał żadnych pytań I przestał się jak zawsze zżymać. Zapalić silnik – rozkaz leci I kamizelki szybko włożyć Och żeby tam nie było dzieci I nie szalało bardziej morze! Już na pokładzie wszystkie liny I odbijaki przyczepione. Poważne mają wszyscy miny I bacznie patrzą w rakiet stronę. Dwunasta prawie. Nic nie widać Rakiety lecą wprost bez przerwy Płyniemy morzu walkę wydać. I każdy z nas jest pełen werwy. - Lecz rakiet tych jest coś za wiele. Skąd taki wielki zapas mają? To noc z soboty na niedzielę Czy to na lądzie nie strzelają? - Kapitan rzekł - tak to wygląda Przekonać jednak się musimy. Niech każdy dobrze tam spogląda. Na razie kursu nie zmienimy. Po pół godzinie kurs zmieniony Bo odwołany alarm został I każdy chociaż był zmęczony Nie malkontencił, że nie pospał. Bo żeglarz musi być gotowym, By w każdej chwili iść z pomocą, Rozbitkom, chorym, czy też zdrowym W deszcz, burzę i sztorm, dniem i nocą. Henrykowi Jaskule (Żeglarz z Rzeszowa, który jako pierwszy Polak, a w ogóle trzeci, samotnie opłynął świat bez zawijania do portów w okresie 12.6.1979 –20.5.1980) Dwunasty czerwiec Z basenu w Gdyni Jacht „Dar Przemyśla” Wypłynął w świat. A na nim żeglarz Jaskuła Henryk Samotnie wyszedł W kolejny rejs. Skłócony z światem Chciał go opłynąć Bez zawijania Do portów bram. Czegoś zapomniał… Ktoś coś mu zabrał… Pragnął spokoju Choć jeden dzień. Od kei odbił Z zatoki wyszedł, Wybaczył wszystkim Swój ból i żal. Czas szybko gonił Rozwijał trawers, A on już poznał Tęsknoty czar. Już chciałby wrócić… Już zaczął marzyć Lecz tyle jeszcze Zostało mil. Ktoś przesłał czasem Wieść: Jest! – Nie zginął! Sól gryzła pokład, A metal rdza. Dwie półwywrotki Na oceanie A potem orek Zgłodniałych tan. Bez odpoczynku Odwaga, słabość W zwątpienia falach Czyhały wciąż. Czasem zaśpiewał, Układał wiersze Choć brakło rymów Lecz było lżej. Mijały noce Dni i miesiące, Już jedenaście Meldował wiatr. Aż w końcu:”Witaj Kochana Polsko”! Wykrzyknął w Gdyni I zszedł na ląd. Nie płacz morze Tyle wyznań o miłości… Tyle było czułych słów. Aż się teraz co dzień złościsz, Że zostałoś samo znów. Tacy są urlopowicze… W lecie jest ich tutaj tłok, Teraz dla nich jesteś niczym I tak będzie – wiedz – co rok! Z krzykiem wpadną w Twe objęcia Wezmą nawet wody łyk, A gdy Ty jesteś w potrzebie Nie odwiedzi Ciebie nikt. I choć nikt Ci nie pomoże Nie płacz proszę! – Porzuć żal. My będziemy z Tobą Morze Marynarze – Twoja straż! ZAANGAŻOWANE SPOŁECZNO-POLITYCZNIE Życzę judaszom, tyranom i oprawcom, aby ich sumienie, za ich czyny, gryzło z taką siłą, z jaką czołg miażdżył niewinne ludzkie ciało! Wstęp To nie są wiersze Co będę mówił, To fotografia Tamtych dni! To proza życia Naszego kraju, To strzały z broni Prosto w tych Co chcieli byśmy Żyć mogli godnie Lecz padli martwi Od polskich kul! Gdynia 02.03.1981 r. Czekaliśmy Czekaliśmy Całe lata! Czekaliśmy W celach, domach Każdy wierzył, Każdy marzył, Kto wolności Tylko pragnął, Że nadejdzie Taka chwila, Duch w narodzie Się obudzi, Sięgną ręce Po ich prawa I swym siostrom, Swoim braciom Wybudują Same pomnik. Gdynia 13.01.1981r. MORDERCOM ZMOwa MSW-u I MON Nas kosztować MOże drogo, Bo eMO gdy nada ton, Gdy do walki wkroczy ZOMO[4][4] I gdy UB[5][5]ezpieczy MON Na ulicach padną trupy, Bo legalnym będzie MOrd Pod nadzorem MONskiej hunty. MOrze będzie pełne łez. Bo UBezwłasnowolnieni DeMOkracji zrobią wbrew! Będą bić, UBijać, więzić! Krew popłynie w dzień i w noc, MOdel MOskwy zapanuje… Z głodu trupów będzie MOc, TV-ał „sukces” też zMONtuje… Dumnie więc PZPR Zgłosi swą MObilizację, By skierować władzy ster Znowu na kolaborację. Robotnikom da się w łeb, A MOrdercom za MOrale Znów się da należną cześć I MONety MOże krwawe… Gdynia 01.12.1981 r. Za pokutę Tym, którzy wydali rozkaz: „Strzelać!” Wiem, Ty pragniesz wybaczenia… Za pokutę jedź do Gdańska! Jak dojedziesz, wyjdziesz z dworca, Spojrzysz w lewo, ujrzysz pomnik Swoich ofiar! Na kolanach idź do niego! Pod krzyżami na twarz padnij I tak zostań aż do śmierci! Może wtedy Ci wybaczą. Gdynia 14.01.1981r Nie urodzone dziecię Już kupiono mu pieluszki I rajtuzki i grzechotkę! Oglądano się za wózkiem I myślano też o żłobku! Było zdrowe, tak kopało! I już rosło w oczach matki, Tata w przyszłość patrzył śmiało Chociaż ceny wciąż wzrastały. Macierzyństwo to rzecz święta! To jest chyba szczyt miłości! Jak się matka troszczy, lęka O swą ciążę, gdy czas rodzić. Chociaż strajk był, wyszła rano, Bo do pracy wzywał premier! Po co krzyczeć mają na nią Lub potrącić teraz premię!? Obowiązek, obowiązkiem! Więc z radosnym ciąży bólem Gdynia Stocznia – szła po moście, Gdy zaczęły lecieć kule… I ta wieść wstrząsnęła światem! Nie wiem, czy Wy wszyscy wiecie, Że od kuli padła matka I nie urodzone dziecię!!! Gdynia 24.03.1981r. Żądaj prawdy i zapłaty … Polsko ! - Przeżyłaś z honorem Gehennę zaborów, Okupacji. Polaku ! - Nie przyznawano Ci racji Wiele lat ! Wyprostuj kark, Żądaj prawdy I zapłaty Za Poznań, Gdańsk. Gdynię, Szczecin ! Za Elbląg, Ursus, Radom, Bydgoszcz ! Za zabitych i bitych Za niesłusznie więzionych ! Jeśli się teraz tego nie doczekasz, Zabiją w Tobie człowieka I tak Cię rzucą na kolana Byś nie próbował więcej stanąć ! Gdynia 27.03.1981r. Rzekł Wałęsa „Za rok przyniesiemy po kamieniu i sami zbudujemy pomnik” 1979 Lech Wałęsa Wy daliście swoje życie, Jak zbawiciel na ofiarę A przyjaciół grono skrycie Przychodziło tutaj stale. Przychodziło w maju, grudniu, I składało kwiaty, wieńce, Chociaż było coraz trudniej, Choć na drodze stały cele… Rosła jedność, solidarność, Choć represje też wzrastały! Lud był pewien, że ma rację! „Pałką walczą tylko słabi”! Otaczano czcią to miejsce! Tu stoczniowiec stał jak żołnierz! I jak kiedyś rzekł Wałęsa Stanął w końcu dumnie pomnik! Gdynia 04.01.1981r. Twórcom pomnika Ile groszy dały wdowy, Inwalidzi i sieroty? Ile dali ludzie zdrowi? - Ciągle rosną składek kwoty. Każdy, kto Ojczyznę kocha, Jak mógł służył słusznej sprawie, Rzeźbiarz, plastyk, zbrojarz, tokarz, I kierowca, murarz, spawacz. Dni i noce ogień płonął! Młot wykuwał krzyża kształty! Przelewano rzeki potu! Rąk miliony pracowały! Szedł do pracy młody, stary, Serce Polski biło mocniej, Naród pomnik sam postawił Aby Polska była Polską! Gdynia 13.01.1981r. Gdybym tak mógł Gdybym tak mógł To bym podniósł wyżej Trzy stoczniowe krzyże I zawiesił je wysoko Hen w obłokach, By je każdy mógł zobaczyć, By dodały nam otuchy, mocy, By żądały ukarania Winnych kłamstw, bezprawia, mordów. Tym ostatnim na pamiątkę Dałbym kul grudniowych szczątki, By paliły ich sumienia Zatopione w bagnie fałszu I wyzute już z godności By się stali w końcu ludźmi… Gdybym tak mógł… Gdynia 20.06.1981 Przyjdź pomniku Przyjdź pomniku szybciej Nasz symbolu walki! Wiedz na Ciebie liczy Dziecko, starzec… każdy Kto ma dobre serce, Kto chce prawdy, szczęścia, A nie pałek, więzień Gazów, kul, „zakrętów”. Proszę przyjdź Pomniku! I przejdź całą Polskę, I dokładnie wszystkim To co czujesz powiedz! - o tych co w Grudniu strzelać kazali i że tak trudno jest ich odnaleźć, - o naszym ustroju, - o tych co się boją, - o tych co kłamią i prawo łamią, o tych gotowych całkiem przytomnie wszystko zapomnieć i strzelać znowu. Gdynia 29.XI.1980 r. SPOTKANIE Z  POMNIKIEM + Na czarno-białym prawdy tle Żałobny cień. Polsko! POLSKO!!! W historię Twego serca patrzę W malowany świat marzeń I wspomnień, Których nie zapomnę! Zwyczajny gdyński bruk, Poranny szum. Do pracy w Grudniu szedł na wprost Siedemdziesiąty rok I właśnie tu Padł od kul! Wyciągnął dłoń do braci swych, Opadła… z nią ostatnie krople krwi!... Jeszcze dzisiaj słyszę Jak pociski lecą, A on umierając krzyczy: DLACZEGO??? Dlaczego??? Dlaczego… Gdynia 29.XI.1980 r. PŁONĄCY POMNIK Płonący pomnik, Kto go zobaczy, Nigdy nie zapomni! Ukrzyżowane kotwice… Ile w was treści! Ile łez wyleją tu jeszcze Bracia, siostry Na kwiaty, Które stale będą rosły. Wpatrzone w przeszłość Wyciągając ramiona Wydartym z głębi serca Milczenia krzykiem Potężnym jak bicie w dzwony Stoją jak zaklęte. Cześć ich pamięci!!! Gdynia 25.09.1980 r. Kocham to miasto Kocham to miasto z bliznami grobów, Ulice zmyte krwią robotniczą! Kocham ten pomnik, ten który przykląkł I tamten, który w pochodzie pójdzie (*) Z niesionym na drzwiach niewinnym chłopcem, Co zginął młodo! – Bo dano rozkaz…… I to dla niego było najgorsze, Że padł od kuli! – Od kuli polskiej! Kocham to miasto i robotników, Tych co na apel do pracy poszli, Tych, którym kule leciały w oczy, I tych co padli i tych co żyją. Gdynia 13.03.1981r. (*) Z uwagi na zarekwirowanie pieniędzy przez władzę i ponowne rozpisanie konkursu powstał pomnik przedstawiony w następnym wierszu) REFLEKSJE PRZY GDYŃSKIM POMNIKU Ukrzyżowane krzyże w Gdyni, Morderstwa, gwałtu to symbole! Strzelano tutaj do niewinnych! Od polskiej kuli każdy poległ, Bo pragnął chleba i wolności! I czuć się, że jest w swoim kraju, Lecz władzę to zaczęło złościć, Że lud chce uszczknąć coś z jej raju, Że ją pozbawi przywilejów I skończy się jej raj na ziemi, Więc wystraszona z tego lęku, Pragnących chciała w pień wypielić! Pomyślcie, kto ją bronił stale? Oskarżał innych, bronił, karał? Dostawał premie i medale? Pogromcom ludu wciąż bił brawa? I szkoda, że się nie dowiemy, Jak wielu krzyże ci dostali W rozkazach „za ofiarną służbę” I że gdy rozkaz padł - strzelali!... Gdynia 18.12.2000 r. Wam stoczniowcom Wam Stoczniowcom Dzięki składam Za początek Za odwagę. Patrzę na Was Poprzez Sierpień Lata fałszu Lata cierpień, Przy pomnikach Stojąc wołam Strzeżcie Bracia Wciąż odnowy. Bo ja jakieś Mam przeczucie Że los szczęścia Chce nam uciec!… Gdynia 24.04.1981r. Modlitwa niewierzącego Chociaż w Ciebie nie wierzę Chciałbym, żebyś istniał Boże! Szkoda, że Ciebie nie ma… Gdybyś był, byłoby mi lżej. Patrzyłbym na cudze krzywdy Bez wzruszenia! Patrzyłbym na tych, co kradną Ostatni wdowi grosz, By lepiej żyć w daczach, Willach podobnych pałacom Bez wzruszenia! Nie drgnąłbym nawet Gdyby mnie i innych bito Czy zabijano Bo Ty byś nas wynagrodził I pomścił za nasze krzywdy!!! Gdynia 11.03.1981 r. Sny Jeszcze dziś Po nocach mi się śni Raz Czerwiec, raz Grudzień, Zabici ludzie, Kobieta w ciąży, Robotnik…. Uczeń…. Bicie w komendach Jak przed laty…. Zrywam się, krzyczę Mamo! Mamo! Usypiam i znów śnię To samo! Szkoda, że nigdy się nie dowiem Jakie mają sny panowie: Gomułka, Cyrankiewicz, Gierek, Jaroszewicz, Kociołek, Moczar, Kliszko. Ci z moich snów O twarzach bazyliszków. Gdynia 30.12.1980 r. Bądźcie Polakami!!! (W związku z wypowiedziami o „ewentualnościach”) Jeśli wtargną do Polski Bronić tych co kłamali, Wszystkie miasta i wioski Ogniem prawdy podpalmy. Dosyć było niewoli! Dość krzywd okupacji, Damy życie za wolność, Sprawiedliwość, socjalizm. Kto opływał w dostatki? Kto latami nas mamił? Kto nas uczył nieprawdy Kraj do zguby prowadził? Teraz kiedy już naród Swobód dobił się paru Wy krzyczycie „pomocy! Zagrożony socjalizm”! Żal wam stołków, foteli! Wiecie, że wam to grozi, Że my tego pragniemy A nie zmiany ustroju! Więc nie krzyczcie „pomocy” Lecz odejdźcie dziś sami! Dość mieliśmy wojen! Bądźcie raz Polakami!!! 1 maj 1981 Pójdziemy sercem w pochodzie W te miejsca, gdzie padły strzały, Gdzie krew robotnicza się lała, Gdzie setki ludzi przychodzi, By złożyć wieńce i kwiaty Tym co musieli zapłacić… Zapłacić cenę najwyższą! Krwią, życiem za lepszą przyszłość, O którą znowu walczymy, Tym razem z chłopską bracią, Ale sukces osiągniemy Jeśli władców ukarzemy. Wtedy nowi bać się będą, Że się kiedyś ich rozliczy! Gdy do tego się nie dojdzie, To się skończy wszystko niczym… Gdynia 18.03.1981 r. Żołnierzu - przeczytaj i pokaż kolegom! Kim jesteś Żołnierzu? Obrońcą Ojczyzny?… Jak mam w to uwierzyć, Gdy mam jeszcze blizny? A co jutro zrobisz, Gdy nam „pomóc” zechcą? Czy będziesz nas bronił? Czy będziesz nas deptał? I znów swój karabin Skierujesz do braci? Za kilka, wiedz, latek Też życiem zapłacisz. Zastrzelą Cię drudzy, Młodzi, nierozważni, Bo będą też służyć Tak jak Ty dziś w armii. Nie daj się oszukać Twoim przełożonym I kłamstw ich nie słuchaj Ty masz prawdy bronić! Więc jeśli Ci każą, Zdobywać zakłady, To Ty do nich właśnie Odwróć swój karabin!!! W imieniu zabitych i rannych z rozkazu władz PRL w latach 1956, 1970, 1976 Ranny z Gdańska Gdynia 29.11.1980 r. Quo vadis^6] historio? Znam historię pisaną w gabinetach Lecz wiem, że to było nie tak! Przecież uczono zaraz po wojnie Innej historii. „Czyś się bił z Niemcem, czy z Moskalami”… Lecz ten z ustami Słodszymi od malin Patrzył na nasz rozwój z troską Prawie boską! Za kult jednostki Płaciły miliony… Niejeden „człowiek z marmuru” W rękach doświadczonych stróżów Nawet niewinny Przyznał się do winy… Utrwalano władzę ludową Więzieniem, grobem… Wypaczano wszystko Zginęło niejedno nazwisko, Rozprawiano się z datami W ramach historycznej zmiany! Już wytrzymać nie było można! Stanął Poznań! Agenci Zachodu! - Krzyczeli „wodzowie” I bez wyrzutów sumienia morderców paru Wydało rozkaż: „Strzelać w naród!” Myślano już, że Czerwiec Obłudę przerwie… Zaczęły się odwilży akcje, Niektórym w grobach przyznano rację… Ludzie pragnęli prawdy, swobody… Cyryl się zmienił, zostały metody… I znów rządziły te same twarze! Przyszedł Marzec! A potem ludowość bez złudzeń Potwierdził Grudzień! Krzyczał Ursus, krzyczał Radom: Nie wierzcie złodziejom, łgarzom! Dobrze, że Sierpień Zmniejszył stos cierpień, Lecz i tak u władzy Pierwsze skrzypce grają „starzy”. Dlatego o przyszłość się bojąc Wciąż pytam: Quo vadis historio? Gdynia 04.06.1981 r. …W dzwon sumienia! Wołamy dzisiaj z grobów Przykrytych łzami żywych, Wzywamy te osoby. Co nam zabrały życie I wieczny spokój dały…. Podejdźcie do nas bliżej! Nie bójcie się cmentarza! Zajrzyjcie w grobów ciszę W wyrazy naszych twarzy, Niezagojone rany… Tak łatwo przecież było Wam wtedy rozkaz wydać, A dziś nie macie siły Do naszych grobów przybyć By prosić wybaczenia?… Niech oczy wasze w lustrach Szkielety nasze widzą, A każda biała chusta Całunu sprawia widok I bije w dzwon sumienia! Gdynia 03.01.1981 r. Pies szczeka, a karawana jedzie dalej Oszukiwał latami Polak – Polaka Prawo tłumiło Prawdy zew. Rachunek Płaciła Krew! WOLNOŚCI! - Krzyczy prawda Gdzie wnioski Z tamtych lat?! Pies szczeka, A karawana… Oszukuje nadal Brat - brata, Polak – Polaka! Gdynia 10.02.1981r. To było w grudniu! Znosili wiele ludzie Przez całe lata. Aż przyszedł „GRUDZIEŃ” Odsłonił twarze niektórych Polaków! W imię wzniosłego hasła Salwa padła! Zgrzytnęły pistolety maszynowe Jakby wszedł okupant znowu. Jęknęła ziemia zamierając w bezruchu, Dym ze strachu uciekł w niebiosa. Zostały trupy na bruku, Wiatr płakał w ich włosach. Uwaga helikopter! Uwaga helikopter! Lecą gazy łzawiące i kule ostre! Lecą niosąc zapłatę Za upokorzenia i pracę… Tu czołg zmiażdżył żywe ciało, A tam było komuś za mało I w centrum rzucał słowa: Zbombardujmy Stocznię, zbudujemy nową! A potem skrycie Pod osłoną nocy Oddzielając teorię od praktyki Zapełniano ciałami groby. Kazano nam zapomnieć, Że istniał „GRUDZIEŃ”, Że były represje, sądy I zabraniano o tym mówić. Gdynia 24.02.1981r . Za godzinę Wóz podjechał… Weszli… Rzekli: „Na cmentarzu Witomińskim Będzie pogrzeb Za godzinę Pani syna, Chuligana I bandyty!” „Za godzinę! Za godzinę” Dodał drugi Zimne słowa Niczym bagnet Swoim ostrzem Cięły serce… Echo niosło: Ni rodziny Ni przyjaciół Ni znajomych Nikt nie prosił… Przecież pogrzeb Powiedzieli Za godzinę! Za godzinę!!! Trumnę państwo Fundowało I asystę Też przysłano… Noc skrywała Hańbę mordu Ale echo Pozostało I wciąż krzyczy: Za godzinę! Za godzinę!! Za godzinę!!! Gdynia 28.11.1981 r. Pociąg 1. Deszcz jesienny, mży bez przerwy, Gdzieś za chmury zbiegło słońce jak na emigrację! Wokół blado, prysła radość, Czym się cieszyć? Z czego żyć? Dni mijają, od lat paru, Bez wartości dzisiaj są marzenia z lat dziecinnych! Jak horyzont, gdzieś do nikąd Pędzi w przepaść pociąg nasz! Refr. (bis i w powtórzeniu: W pociągu tłok itd.) A w nim jest tłok i coraz bardziej ciasno, smutno! Wtem jak na złość, konduktor idzie z miną butną! Bilety chce i wszystkich tępym wzrokiem mierzy, A pociąg mknie, lecz maszyniście nikt nie wierzy! 2. W sklepach pustki, brak wszystkiego, W telewizji Urban mówi, że rząd się wyżywi! A co naród? Jego sprawa! Niech się żywi, tak jak chce! Tutaj podsłuch, tam cenzura, Wszystko tak jakby to było w czasach okupacji! Do obozów i do więzień Patriotów wsadza się! Refr. A wszystko tak, ażeby stołków swoich bronić! A co tam lud, motłochu władza się nie boi! Posmutniał już piastowski nasz orzełek z godła, Bo rządzi dziś znienawidzona WRONA podła! 3. Lata władzy promoskiewskiej Wyrobiły masę ludzi wiernie jej oddanych! Oni zawsze za srebrniki, Robią to, co władza chce! W ministerstwach wszędzie nasi Są szczęśliwi! Im się przecież bardzo dobrze płaci! A wojskowi, milicjanci Będą walczyć o swój byt. Refr. Bo przecież im pod władzą Moskwy było dobrze, A teraz chce się ich pozbawić przywilejów! Więc wezmą broń, podniosą ją na braci, siostry I będą w nich strzelali nawet z kuli ostrych. Gdynia 05.01.1982 r. Sam o sobie Prawdę ludzie mówią o mnie: „Nieprzystosowany”! Co pomyślę, to i powiem, Nie znam żadnych granic! Mnie admirał nie przeszkadza W trakcie wystąpienia. Potem rośnie moja sława, Z pracy już mam zwiewać. Na honorze nie mam plamy! Chciałem nie „Tak trzymać”! Tubą „Wolnej” mnie nazwali! - Jeszcze nie ten klimat!… Ma „ciemnota polityczna” Milsza mi od chamstwa. Nie ubliżam! Nie wyzywam! Lecz brzydzę się kłamstwa! Ciągle liczę na ODNOWĘ, By niektórym móc wygarnąć… Może w tym mi dopomoże Właśnie „Solidarność”! Gdynia 28.11.1980 r. Wariackie papiery Uczyli mnie kłamać, Czekali postępów, Lecz się okazało, Że byłem „zbyt tępy”! Uczyli uparcie! Uczyli na siłę! Ja jednak inaczej Zadania pełniłem. I chciałem „ODNOWĘ” Wprowadzić klakierom! - Ich serca z betonu Nieczułe i nieme. „Przywódcom narodu” Nie chciałem bić brawa! „Źle wpływa na młodzież!” - Orzekli więc zaraz. Za braki efektów W poufnej opinii Mówiono „KOR – owiec” On nie jest po linii! I „grupa” stwierdziła: Te wiersze!... Za szczery!… „W nagrodę mi dano” Wariackie papiery! Gdynia 29.12.1980 r. Symbioza Dziecko z mlekiem, Mleko z krową, Krowa z łąką, Łąka z wodą, Woda z wódą, Wóda z rybką, Ryba z rządem, Rząd z nierządem, bo Polska nierządem stoi!!! Gdynia 20.02.1980 r. Rozwój kultury Kultura kwitnie w naszych „stranach”^[6]^[7], Teatrów teraz wokół moc Na ulicach, na zebraniach Są w każdy dzień i każdą noc. A na lotniskach! – Tam jest sztuka I bez suflerskich zbędnych słów! Tam widz wie, że się go nie oszuka To jest naprawdę kunszt! W telewizji przez dni siedem Pocałunki! – Jak przed laty! Lecz niestety już niejeden Z tych witanych się zeszmacił. Gdynia 31.10.1980 r. Czekanie Czekasz i liczysz Dni i godziny. Pragniesz przesunąć Wszystkie terminy! A może jednak burza ustanie, Chmury odejdą Czas zgoi rany?… A może… może… Aura się zmieni, Lepsze dla Ciebie Wiatry powieją?… My też czekamy! Ból wciąż w nas drzemie I chcemy Twoje Rozwiać nadzieje. Utarte szlaki Uprościć, zmienić, Bo z Twego statku Nie widać ziemi. Gdynia 03.12.1980 r. „Kto?” i „Ten!” Kto rządził I błądził Latami? Kto naród Bezczelnie Okradał? Kto w Polsce Żył pańsko Na koszt nasz? Ten pragnie Powstrzymać Odnowę. I nie chce Uwięzić Złodziei, Bo widzi Też miejsce Dla siebie, W więziennej Niestety Celi!… Gdynia 01.03.1981 r. Pod Olimpem Spuszczone głowy Uniosły wzrok, Rozwarły usta, Krzyknęły stop! Obłoki, chmury Rozniosły plan A wiatr flagami Serca grzał. Za błyskawicą Ognisty grom Uderzył w Olimp, Naruszył tron! Spłoszony Zeus Padł ścięty z nóg Lecz go zastąpił Sąsiedni bóg. A lud choć w oczach Mu stoją łzy Chce w końcu widzieć Rachunek krzywd. Gdynia 28.10.1980 r. Dajcie człowieka…. Wolni, w klatce demokracji Zbudowanej przez władzę Utwierdzonej przez prawo, Chcemy słońca, Siedząc w cieniu Monopolu mądrości Na sukcesy i zakręty! Spragnieni prawdy Karmieni kłamstwem, Dezinformacją! Wyposażeni w prawo Ale tylko do bicia brawa, Nawet gdy toną miliony Ważne, że szyld złocony! Za to w sposób zawiły Zwiększamy z trybuny Antysocjalistyczne siły I trwa ściganie Za obrażanie! Dacie człowieka… Paragraf się znajdzie! Gdynia 15.05.1981r. Znów stoi krzyż! Nad naszym miastem Wyrosłym z morza, Kotwicą Polski, Znów Stoi Krzyż! Nad naszą Gdynią Złamaną Grudniem, Okrzepłą Sierpniem, Znów Stoi Krzyż! Do niego serca! Tysiące oczu! Z Bałtyku, z lądu Ślą Swoją Myśl. A on w promieniach, Na ramion strunach, Wygrywa wiatrem Smutną, Prawdy Pieśń! Kamienna Góro! Korono miasta! Nad Tobą! Zobacz! Znów Stoi Krzyż! Gdynia 02.11.1981 r. Hasła i … Socjalizm i komunizm!… Co można, - dać dla ludzi! Dosłownie wszystkim, wszystko! Czy tylko tym na stanowiskach? Odmiany: rozwinięty,… I innych stopni wiele!… Już w głowach aż się kręci! Papieru giną bele. Po co teorii stosy!? Po co tak szumne hasła!? Jest ich naprawdę dosyć! My chcemy mięsa, masła!!! Bez przerwy jednak czytam Socjalizm i komunizm I słyszę dyrektywy: Komu – wiele, komu – nic… Gdańsk – Oliwa 22.12.1980 r. Ewie Niech Ci zawsze słońce świeci! Niech Twa przyszłość będzie lepszą! Niech nie stoją nasze dzieci, Tak jak dzisiaj my w kolejkach. Po chleb, masło, mięso, cukier! Po lizaka lub cukierka! Niech im obce będzie „trucie” I trzymanie wciąż jak w pętach! Niech im prawda płynie z radia! Niech nie kłamie telewizor! Nie zniekształca faktów prasa! Niech te czasy w końcu przyjdą, Że partyjniak i społecznik Zdejmie z siebie - odda innym, Tym co brak jest wciąż pieniędzy! Tym, co żyją w biedzie, nędzy! Obyś nie musiała ze mną, Brać udziału znowu w strajkach! Tego Tobie moja Ewo Życzę ja, robotnik, Adam! Gdynia 01.03.1981 r. C’ est la vie!… (Takie jest życie…) Zakazane piosenki… Zakazany film… One - były kiedyś! A on – dziś! Jak to życie płynie! Panta rei! Wtedy sierpień, teraz styczeń! Nie ma słońca, a jest cień! Jeden krok do przodu, Potem aż dwa w tył! Zmieniła się moda, No i życia rytm! Wielu będzie znowu Na kurs tańca iść, Aby tańczyć w takt ODMOWY No i jakoś żyć… Gdynia 06.11.1980 r. Komu… komu? W wojewódzkiej rady murach: Tu oświata, tam kultura, Nieopodal służba zdrowia, Rozpoczęły okupować Sale narad, konferencji! Dramatyczne są to sceny!… Tutaj śpią na podłodze… Tylko taką mają drogę By poprawić dziś i jutro! By móc za co w sklepie kupić! Walczą więc o parę groszy, A rząd mówi: koniec, dosyć! Więcej forsy już nie damy, Bo dla armii nic nie mamy, Dla milicji i bezpieki, Dla tych co chcą dla nas lepiej! To są tacy biedni chłopcy! Nikt się o nich nie zatroszczy… Przecież oni siedzą cicho! Nie dać im by było krzywdą! Są tak dobrzy, tacy mili, Dotąd zawsze się sprawdzili! Gdynia 23.11.1980 r. Złodziejskie refleksje Jeśli nawet ludzie kradli Kto najwięcej, zgadnij? Glazur glazurę ile się uda! Zabrakło Edka i nitka pękła! Najbardziej w kliki się jednoczą Ci, co grabili srebro, złoto. Spróbuj jednego z nich ukarać Zobaczysz jaka będzie wrzawa! Mówią ludzie, że „ręka rękę myje” Krzyczy więc złodziej, że drugi niewinny! Gdynia 11.02.1981 r. Byleś… nie obraził… Pytasz się, co wolno w kraju? Powiem wszystko, bracie miły, Jeśli czcią Cię obdarzają, Jeśli znasz logikę siły! Refren: Byleś władzy nie obraził, To Cię szybko nikt nie wsadzi, A że coś tam nadużyjesz, To nie będą Cię bić kijem! Byłeś władzy nie obraził, Ja życzliwie Tobie mówię! Jaroszewicz kształcił syna… Zdolna bestia, karciarz słaby! Wiedział czego trza się imać, Cenił ojca i zabawy. Refren: Byleś… itd. Gierek się w produkcję mieszał I ryzyko wielkie poniósł Lecz pociesza go koleżka Choruj cicho bratku w domu… Refren: Byleś… itd. A Jabłoński – pan profesor Nie mógł przedtem protestować. Zasłużenie więc dlatego Wypowiada zgodne słowa. Refren: Byleś… itd. Było przecież liczne biuro!… Nadal działa po swej myśli. Spraw załatwia bardzo dużo! Stary duch znów pięknie kwitnie. Refren: Byleś… itd. Gdynia 19.11.1980 r. Niestety!!! Uwierzcie w odnowę! Wołają niektórzy. Przysięgi chcą złożyć, Że prawdzie chcę służyć!? Lecz jak tu uwierzyć Tym twarzom sprzed laty, Że „już będą lepiej”, Że „Polak potrafi”?… Uwierzę!!! – Im nawet! I głośno to powiem, Gdy włączę „Warszawę” Miast „Wolnej Europy”, Gdy wezmę „Trybunę…” Miast czytać biuletyn! - To byłoby cudem!… Więc wątpię niestety!!! Gdynia 18.12.1980 r. Janowi Rulewskiemu, Marianowi Łabentowiczowi, Michałowi Bartoszcze Na waszych twarzach widzę razy, Nie tylko Wasze, - drugich też! Po sińcach widzę słabość władzy, Bo nie stać było jej na gest Dyskusji z gronem innych ludzi, Bo wyciągnęła znowu pięść! Dlatego taki bunt się wzbudził W ojczyźnie naszej wzdłuż i wszerz! I znów musiała „Solidarność” Odnowy sztandar w górę wznieść! Dość fałszów! Chcemy prawdy! Bezprawie musi skończyć się! Nie pałka ma być argumentem I nie oszczerstwa, ani sąd, Zwolnienia z pracy, czy więzienie Lecz jawny dialog wszystkich stron! Anarchia!”, „Walki bratobójcze!” Kto głosi hasła te i kto ich chce, Bo ruch związkowy „Solidarność” Na pewno NIE!!! Janusz Polak 20.03.1981 Wiesz ten opublikowałem w biuletynie „Solidarności” Stoczni Marynarki Wojennej pod tym pseudonimem. Następnego dnia po opublikowaniu zadzwonił do mnie oficer kontrwywiadu Marynarki Wojennej mówiąc: Cześć Polak… Profesorowi Henrykowi Jabłońskiemu Czego uczysz Profesorze? Kim zostanę po Twych naukach: Ogrodnikiem czy stolarzem, Adwokatem, kosmonautą? Czy odwagi mnie nauczysz? Mówić prawdę, gromić kłamstwo? Czy też skromnie wtulać uszy, Nie dostrzegać aroganctwa? Powiedz proszę, - czemu milczysz? Kogo obrać mam swym wzorem, Bo ja chciałbym, byś był dumny Ze mnie Panie Profesorze. Gdańsk - Oliwa 17.12.1980 r. Podchorążym Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni (W 150 rocznicę powstania listopadowego) Podchorążowie Co się z Wami stało! Brak Wam odwagi Nawet na wypowiedź Młodzieńczą, śmiałą Wzniosłą, patriotyczną? Czyżby miłość kraju Już się stała fikcją? To smutna prawda NIKT Z WAS SIĘ NIE LICZY Bo Was tak trzymają, Tak jak psa na smyczy. Co dla Was znaczy HONOR I OJCZYZNA?! Cech podchorążych Wam nie można przyznać… Gdynia 29.11.1980 r. Zjazdy Zjeżdżają zjazdy W gazetach ruch! Tu zmiana nazwy, Tam burza słów. Ktoś ze świecznika Kopnięty zszedł, W pył się rozsypał CRZZ! (*) I dziennie kilka Posiedzeń trwa, Jednego tylko Niestety brak! Gdynia 30.10.1980 r. Centralna Rada Związków Zawodowych Czarne złoto Usprawnić w kopalniach produkcję, Bo węgla brakuje na eksport! Maszyny się męczą i psują, Cóż! – Czasu jest szkoda na remont! I sił już nie starcza górnikom! „Co robić?” – Pytają jak Lenin. Lecz człowiek się tutaj nie liczy! Cel: węgiel! Wydobyć go z ziemi! Aż geniusz pojawił się jakiś… Kruszarki! Kamienie dla ludzi! Znów duch się eksportu obudzi I ruszył mechanizm „dla sprawy”! To drobiazg, że w domach za zimno, Że marzną nam dzieci i starcy, Że przydział za mały na zimę, Że węgiel wprost nie chce się palić! Lecz ważne, że lecą dewizy! Że kraj nasz wypełnia umowy! Że kwitnie w gazetach socjalizm!… Zapytam się jednak: dla kogo?… Gdynia 28.07.1980 r. Niewinny liść Przez Polskę przeszedł Potężny wiatr Od brzegów morza Po szczyty Tatr. Dla dobra sprawy Wyjaśniam Wam Wiatr kierowany Odgórnie wiał. Pożółkłe liście Pod ostrzem kos Pokotem ścinał Rozrzucał w krąg. Więc legły w stosach, A pośród nich Niejeden zdrowy Niewinny liść. Gdańsk – Oliwa 16.12.1980 r. Osłodzić Zgrzybiała ręka Rozpala w kuchni. W czajniku woda Zaczyna wrzeć, Jak w starych sercach Przeżyte życie! Bulgoce w kubku, A potem w drugim, Staruszków dwoje Czeka… Osłodzić Tobie? Spytała cicho. Kiej nie ma cukru, Z bólem rzekł… W pokoju zimno. Już nie ma węgla, Wilgocią czuć… Przysłano rentę, Jałmużnę raczej! Czy nie za mało By nią osłodzić Życia kres?… Gdynia 20.11.1980 r. Demokracja na… Nie pomogą referaty, Konferencje, stos wytycznych, Z ludźmi trzeba tak jak z bratem Dyskutować i się liczyć! Dość pozorów demokracji, Kokieterii, wielkich haseł! Efekt ich był bardzo słaby, A nam trzeba mięsa, masła! I swobody wypowiedzi O tym co nas gnębi boli, Czego pragną nasze dzieci W podstawowej, średniej szkole! Co chce student, inteligent, Czego starzec sobie życzy, A wy znowu nam dajecie Demokrację lecz na smyczy. Gdynia 18.11.1980 r. Demokracja (Ten wiersz dedykuję Ministerstwu Sprawiedliwości RP) Za pieniądze ksiądz się modli, Za pieniądze lud się podli, I nie tylko mili państwo Nawet wszelkie inne draństwo, I policjant, prokurator Sędzia i każde ladaco Co sumienie ma w kieszeni I dba by je móc napełnić, Byle łaski nie utracić, I jak można się wzbogacić. Papier przecież przyjmie wszystko, Byle pisać składnie, czysto, A kto winien, to nie problem Ważne, że szef powie: „dobrze”. Przecież każdy może przysiąc, Że wykrętów jest aż tysiąc, Aby widzieć, co potrzeba Lub nie widzieć, gdy nie trzeba! W razie czego można stwierdzić, Że w szczegółach diabeł siedzi… Najważniejsze jest ażeby Przełożony się ucieszył. Przecież ręka rękę myje, A jak nie, to potem bije, Za złą pracę i za wszystko, Aż się straci stanowisko. Niczym lwica broni małe, Tak poddani bronią pana. Zniszczą prawdę! Złamią prawo! Byle dostać lepszą strawę! Byle cieszył się minister, Że tak idzie gładko, czysto! Że pismaków się uciszy… Warto więc wyciągnąć wnioski, Że to taki układ polski. Więc ostrzegam - wszystkim radzę Bójcie się kochani władzy, Ona swoje ma zasady I z nią wygrać nie da rady. Tylko ona wciąż ma rację, Taką mamy demokrację!!! Gdańsk 02.02.2009 r. Pierwszy obywatel Był taki „pierwszy obywatel” Bratał się z całym światem. Pożyczał od kapitalistów Dla swego zysku. Pomagali mu koledzy… - Nikt z nich nie siedzi O głodnym pysku Za to niejeden na stanowisku I zasłużonych broni, A motłoch goni Do pracy I straszy, Że byt narodowy… Że odłam niezdrowy… I ryczy także z werwą Że im pomogą jak wejdą… Pytacie czy by potrafili? A bo to raz w gościach byli. Gdynia 08.09.1981 r. Czy Jaruzelski…?…? Czy Jaruzelski to Jaruzelski? Wielu nie wierzy i ja nie wierzę! Nie! Bo czy ja mógłbym służyć wiernie, Temu, co gnębił Polaków też! Zesłał na Sybir jego rodzinę, Zmuszał karczować prastary las. Zwłoki ojca są gdzieś tam w mogile, A syn żyje za to ponad stan! Niemcy przyznały się do swych zbrodni. Rosja do Katynia do dziś nie! On w kraju chwalił ten system podły I wciąż poniżał narodu cześć… Że Jaruzelski to Jaruzelski!!! Gdy tak pomyślę, to wierzę już! Oportunistą się nazwał przecież, A to wyjaśnia wszystko bez słów! Bo taki człowiek dla swych korzyści Powie i zrobi, co każe boss. Przykre, że prawie Polacy wszyscy Mylą ten wyraz z OPOREM wciąż! Wierny do końca uczeń Stalina, Nazwisko własne lub cudze ma! Wielu przykładem był jak się wspinać, A dla mnie to zdrajca, tyra, kat!!! Gdańsk 05.02.2009 r. Anonimowemu redaktorowi Jedno z pytań stale noszę: Czy się człowiek może zmienić Tak od razu w jednej chwili? Kto w to wierzy moi mili? Pijak – pić, łapówkarz – brać, Palacz – palić, złodziej – kraść, A plotkara obgadywać, Bawidamek podszczypywać, A redaktor pisać prawdę? Czy możliwe to naprawdę, Aby złe przyzwyczajenia Momentalnie przerwać, zmienić? Redaktorze Anonimie! Ty nie jesteś wcale inny! Już śmiesz pisać o zapłacie Za namiastkę demokracji! I używasz śmiało znów Chyba nazbyt mocnych słów Z podkreśleniem pięści, siły: „Te plugastwa” anonimy! „Niech im władza kres położy” Dobrze grasz w swej starej roli! Już chcesz przeżyć czwarty zakręt? NIC TWE SŁOWA SĄ NIE WARTE!!! Gdynia 17.02.1980 r. Aktorom… scen Niejeden aktor, humorysta Na scenie miota się i ciska, Tak chciałby salę czymś poderwać, A tu niestety czas na przerwę. Widownia zgodnym chórem woła: Lepszego dajcie nam aktora! A wielu jeszcze liczy na cud!... Daremne żale i próżny trud!... Już nie zostanie ten bożyszczem, Na kogo cała sala gwiżdżę I lepiej gdyby się pośpieszył I swym odejściem nas pocieszył! Gdynia 16.11.1980 r. Strajk ostrzegawczy Zawyły syreny w południe, A flagi powiały ze smutkiem. Zamarły zakłady, ulice, Stanęli jak mur robotnicy! Godzina powszechnej rozpaczy… Godzina refleksji, zadumy I każdy człek wtedy powinien Poważnie pomyśleć: KTO WINIEN!? Pytali „kto – kogo” niektórzy Trzymając się twardo foteli, Co przyszłość najbliższa im wróży? - Wierzyłem, że postęp zwycięży! I znowu zawyły syreny, Chwyciły się ręce do pracy! Słyszycie na górze, wy niemi Na ludzkie bolączki i płace!!! Gdynia 28.10.1980 r. Po latach ze smutkiem dziś piszę, Że znów były czołgi i wojsko! Że trupy zasłały ulice! Że los Twój tragiczny jest Polsko!!! Gdynia 2.02.1982 r. Zakończenie 1981 roku pracując jako nauczyciel w Gdyni przygotowywałem z młodzieżą program artystyczny poświęcony aktualnym wydarzeniom krajowym, z którym zamierzaliśmy dawać występy w zakładach pracy i ten wiersz miał kończyć przedstawienie. Po ogłoszeniu stanu wojennego zostałem natychmiast zwolniony z pracy i do występów nie doszło! A teraz wstańcie, bardzo proszę, Oddamy hołd poległym tam Przed bramą Stoczni I na ulicach naszych miast. (Minuta ciszy) Dziękuję bracia! To już koniec Nie bijcie braw! Żądajcie sądów nad mordercami W imieniu praw! Żądajcie prawdy! Swobody słów! By „Czerwiec”, „Grudzień” Nie wrócił znów! Do domu idąc Nie mówcie nic! Lecz głowę wznieście By godnie żyć! Gdynia 24.02.1981r. LEGALNE BEZPRAWIE Cóż ryba się psuła od głowy I choć się zmieniło już trochę, Niestety to wiele nie dało, Bo przecież wnętrzności zostały !!! Gdy patrzę na ważne urzędy NIK, prokuratury i sądy To żal mi żyjących dziś w nędzy, Bo los ich jest zawsze przegrany! I wiem to najlepiej po sobie, Gdy walczyć zacząłem o prawdę! Matactwa jest wiele w ich słowie I fałsz ich goreje wprost jadem!!! Ich siła jest większa niż mafii! Na białe wprost czarne powiedzą I wielu z nich wszystko potrafi, By bronić człowieka swojego. Wskazałem tragiczne błędy Na Długoulicznej Bramie Przemianowanej niestety Na Złotą i bezzasadnie!!! To miała być restauracja, Rzekomo speców fachowców… Niestety lecz ich ignorancja Tyczyła się obcych języków! Łaciny i niemieckiego, Bo trza do literatury Siąść budowniczego, A przecież to język trudny! Dlatego też nic dziwnego, Że straszne zrobiono rzeczy Fuszerką je nazwać trzeba Bo są skandaliczne błędy!!! Raz rzekłem do Gawlickiego ^[7]^[8] By spojrzał na me ryciny, Że wiele zrobiono złego! I wygląd bramy jest inny! I przyznał to w telewizji, Że lepsze trza rzeźby zrobić! I tego nie zdjęto z wizji!!! To było w „kości niezgody” !!! A jeszcze gwarancja trwała Aż roku półtora - całe! Więc można było zażądać By całą poprawić bramę! Nasuwa tu się pytanie: Dlaczego nie chciano korekt? Czy ktoś, z kimś, czymś był związany? Czy po prostu sprawę olał? Pieniądze w kieszeń, czy w błoto! To znaczy, że marnotrawstwo! Ktoś chyba dobrze zarobił! Straciliśmy my i miasto! Do NIK-u wię zgłosić chciałem. Nikt ze mną rozmawiać nie chciał! Miesiące szybko mijały, I czas gwarancji przeleciał!!! Nasuwa się więc pytanie: NIK czemu nie zaczął sprawy? Czy ktoś, z kimś, czymś był związany? Czy chcąc/niechcąc olał sprawę? A powiem Wam jak to było, Z tą niby kontrolą z NIK-u, Bo chciałem im szczerze pomóc, Byłoby wszystko bez krzyku! Bym błędy wszystkie wykazał I dokumentacją poparł! Bym ilustracje pokazał Do wielu źródeł bym dotarł!!! Byłoby można poprawić, Bez żadnych nawet nakładów, I może winny by stracił… Jak było? – Już opowiadam: Raz przyszedł do mnie do domu Ze średniej szkoły kolega To zrobił wprost po kryjomu, Tak jakby tajności zbierał. Powiedział, że w NIK-u robi! Co wiem, zapytał o bramie? Nic nie mów, prosił, nikomu, Żem był i pytał w tej sprawie! Niech chwali się, pomyślałem, Że dużo tak się nauczył! I kopii wiele mu dałem Bom myślał, dobru posłużą! I z czasem mówił o SARP-ie^[8]^[9] No i o konserwatorze, I w ich aktach bałaganie… I że mi wszystko opowie! Byśmy wzięli do kontroli Historyka sztuki może Lecz zrobimy to powoli Może tylko trochę gorzej. A WYSZŁO TRAGICZNIE !!! My z ciebie nie skorzystamy, Bo ty do nas to zgłosiłeś! Powiedział szef: zróbmy sami, To nie jest takie zawiłe! Mijały dni, rzekł mi z czasem, Bym już nie dzwonił do niego, I rzekł: „Ja się ciebie zaprę!” Zeszmacił się mój kolega !!! A chciałem w tej sprawie pomóc!!! A ten Olek tak się udał, Że w pamięci mej zostanie, Jako ktoś bez czci i Judasz! I NIK mi bzdury napisał, Że wszystko jest zgodnie z prawem Ja nazwę to POPLECZNICTWEM I jawnym polskim BEZPRAWIEM! A sobie tak pomyślałem Że w Polsce są stróże prawa… Prokuraturze wysłałem, Faks z zwięzłym opisem sprawy! Zaś drugi do wojewody, Lecz było to „groch o ścianę”. Za to do prokuratury Zostałem zaraz wezwany! Straszyła mnie prokurator, Że za fałsz w moich zeznaniach Aż latek dwa grozi za to! Nie boję się rzekłem: wcale!!! I mam dla wskazania racji Na przyszłe już przesłuchanie Sześć tomów dokumentacji !!! Pan będzie po to wezwany! Wam – rzekłem - pomogę chętnie, Znam bramę tę doskonale! I nie znajdziecie na świecie Jak ja znawcy bramy wcale!!! Nikt mej książce^[9]^[10] nie zaprzeczył Że coś źle jest napisane I chcę właśnie by ten obiekt Był w należnej jemu chwale! Lecz więcej mnie nie wezwali! I doszło do mnie to po latach: Że NIK-iem się podpierali! I to ma być DEMOKRACJA I to było w Sejmie nawet Na posła interpelację Fałsz uzyskał wzniosłą rację! I wygrało tam BEZPRAWIE !!! Bo ręka rękę umyje! I kłamca kłamcę wspomoże, Choć tak się jak żmija wije, Lecz prawdę się siłą zmorzy!!! Książkę o tym napisałem. Wysłałem radnym i wyżej! Pomyśleć, że tam tak kłamią, Co gorsze i ci na szczycie!!! Ze mną się bali rozmawiać! Tak oko w oko i przy mnie! Mnie wolą pisemnie spławiać. Bo papier ich wszystko przyjmie! Przeżyłem poważny wypadek Sprawczynią była PEWNA PANI, Policja zrobiła mnie sprawę, By nie karać tej WAŻNEJ PANI! Nikt ze mną nie chciał rozmawiać! Zarzuty wpisano fałszywe! Dziś pytam: gdzie był nadzór prawa?! I ile ja zdrowia straciłem… Po roku mnie uniewinniono! Walczyłem o siebie samotnie Lecz PANI sprawy nie zrobiono… Bo miała chyba spec ochronie… I szybko miesiące mijały… Dopiero na moje żądanie Stanęła przed sądem ta Pani I nastąpiło ukaranie… Szukałem więc sprawiedliwości I wniosłem do prokuratury, By tych niebieskich jegomości Uczono prawa i kultury! Lecz chyba, by ich nie ukarać, Przesłano wniosek do RYPINA, By poplecznictwo mogło działać A na mnie t y ł e m się wypinać… I szef w Rypinie szybko stwierdził: Policjanci… ot… nie świadomie… Podpisem to swoim potwierdził I uznał to za zakończone. Do sądu zaś pismo napisał I radził mój wniosek oddalić! Bo bliższa koszula ciału, A prawda się przecież nie liczy! Nie widzę dzisiaj w Polsce władzy, Do której można się odwołać! Wiem, że każdego można wsadzić, I świadków się znajdzie dokoła… Gdańsk 01.02.2009 r. DRUGA WOJNA ŚWIATOWA Pamiętaj: zginęło 60 000 000 ludzi! Siej dobro i walcz z nienawiścią! Żołnierzom Westerplatte. Autor ksiązki, jako oficer marynarki wojennej służąc wtedy w WSMW (obecnie Akademia MW) w Gdyni, miał zaszczyt w roku 1979 w dniach 31.08 do 2.09 opiekować się Westerplatczykami, przeprowadzić z nimi szereg rozmów i poświęcił im dwa wiersze (ten i następny), które im w dniu 2.09.1979 r. zadeklamowano i podarowano. Na Westerplatte – ziemi skrawek Przybyła wtedy, z dala, z Kielc; Ażeby Polsce przynieść sławę Kolejna zmiana młodych serc. To byłeś Ty! – To byli oni! Sucharski, Petzelt, Ziemba, Uss… Tak przywarliście do swej broni, Że nie mógł wleźć przeklęty wróg. Choć Szlezwik-Holsztyn zionął ogniem, Szli ci z pasami: „Gott mit uns”^[10]^[11], Junkersy grały swą symfonię, Nordycki chcąc wychwalać ród… Wy bez podmiany, ranni, głodni, Pragnący wody chociaż łyk I choć piętnastu Waszych padło Nie przestaliście szkopów bić! Wartownie stały się bastionem, A posterunki: „Prom”, „Wał”, „Fort”, Mówiły twardym, celnym ogniem: Tu POLSKA! Fryce – wara stąd! Krzepiła Was wrodzona miłość, Ojczyznę trzeba bronić, strzec! I wielu z Was we krwi broczyło, A tamci wszystką dali krew! Bohaterowie Westerplatte! Za śmierć i ból, za krew i pot, Za otrzymane knutem rany Przyjmijcie Wam należny hołd. Dziś Wam przysięgę Polska składa, Od morza aż po szczyty gór, Że dołożymy wszelkich starań By wróg nie wrócił nigdy tu! S.O.S. Halo! Halo! Tu Westerplatte! Dajcie nam mówić! Dajcie nam mówić Z całym światem!!! Czwarta czterdzieści pięć. Śmierć! Wojna! WOJNA! Milionów marsz Na cmentarz prosto Mąż z żoną, brat z siostrą. Co się pchasz! Ekspedient śmierci Załatwia sam. W całości, w części Dostarcza do nieba bram Żywego lub trupa W dół wrzuca. Liczy się czas, A czas to pieniądz! Raz! Dwa! W kolejce stoją, leżą W porządku, - wszystko gra! Tu po znajomości – można przed czasem Z dymem, z gazem W minutę, w godzinę Lub wejść na minę. Indywidualnie! – Egoizm W grupie wśród swoich… On potrafi – daję słowo Masowo! Mało już setek tysięcy, Chce więcej, więcej! Atomem, wodorem, neutronem, Badania nieskończone! Szybciej, prędzej zysk pejczami gonić! Do broni! Niech żyje wódz! Pierś od ust Zabrano niemowlęciu… I już śmierć bierze w objęcia, Ze sobą wlecze Hasła obosieczne. Halo! Halo! Tu Westerplatte! Dajcie nam mówić! Dajcie nam mówić Z całym światem!!! Na wachcie Polski Hel Wygodny cel Poskromił chęci wroga. Wokół woda! - Spójrz na mapę! Luftwaffe^[11]^[12] I Kriegsmarine